"what we must" albümü denilince aklıma uzun gebze-harem yolculukları, sıkıntı dolu ve uzun bir
dönem, karamsarlık ve kış akşamları geliyor. geçtiğimiz kıştan bahsediyorum aslında, bütün bu etkenlerin üst üste bindiği elverişsiz bir ortamda uzun bir dönem bana eşlik eden albümdür "what we must", ve aslında umut da vermiştir bana, dünyada bazı güzelliklerin hala olduğuna dair.
"what we must" 2005 yılında çıktı, daha önce cazı electronicayla karıştıran albümlere sahip jaga jazzisti ve müziğini ayrı bir yere oturttu. nedir "what we must" ı ayrı yapan şey peki? daha organik tınılayan, cazı post rockla, popla, rockla ve bir çok şeyle karıştırarak bambaşka bir formül yaratan, hissiyatı ve samimiyeti yüksek bir albüm çünkü "what we must"; daha albümün ilk şarkısı "all i know is tonight" ile gitarları, synthleri ve üflemelilerin müthiş uyumuna şahit oluyoruz, albüm boyunca sık sık karşılaşacağımız manzaralardan biri bu sadece. post rock dokunuşları, nu-caz etkileşimleri, kuzeyli hissiyatının somut halleri. ah peki ya o "swedenborgske rom"? onu nasıl, neyle anlatayım? dinleyiniz, başucunuza koyunuz


albümün playlisti şudur, ve özetle, şiddetle önermeden de öte dinlemeyeni sopayla kovalarım. hadi bakalım

1. all i know is tonight
2. stardust hotel
3. for all you happy people
4. oslo skyline
5. swedenborgske rom
6. mikado
7. i have a ghost, now what?

böyle açıklıyorum "kings of time"'ı ben: melodinin karanlığı. rahatsız edici, insana koyu bir hüzün veren, klişenin güvenli sularında yüzmek yerine karanlık sulara daldırılmış melodiler. post rock diye geçiyor sağda solda tarz olarak, ama post rock diyemiyorum ben "kings of time" için, aşıyor post rock'ı, kendine has bir dil yaratıyor. daha yaratıcı, daha melankolik. her iyi grup karanlık ve büyük bir albüm yapmak ister, pink floyd, black sabbath, ulver, radiohead ve daha sayamadığım niceleri bunu başarmışlardı. magyar posse'ye şapka çıkarıyorum bu listeye katıldığı için ve tebrik ediyorum. kişisel olarak en azından bir dönem hayatımın arka planını oluşturdukları için.